Pracuję w dziedzinie cyfrowej nieśmiertelności od dekady, obserwując jej stopniowe przejście od technologii niszowych do w pełni niezależnego segmentu rynku znanego jako „przemysł cyfrowego życia po śmierci”. W swojej pracy skupiam się zarówno na teorii i wspieraniu rozwoju rodzącej się dziedziny naukowej – studiów nad (nie)śmiertelnością– jak i na rozwiązaniach praktycznych, które mają przyczynić się do podnoszenia standardów w branży cyfrowej (nie)śmiertelności.
Moje główne zainteresowania badawcze obejmują:
Studia nad (nie)śmiertelnością
Dostrzegając wyraźną potrzebę badań interdyscyplinarnych w dziedzinie technologii (nie)śmiertelności, w ramach mojej pracy doktorskiej opracowałam teoretyczne ramy dla nowej subdyscypliny naukowej – „studiów nad (nie)śmiertelnością” wytyczając trzy główne jej cele: edukację, prowadzenie badań i współpracę międzysektorową i międzykulturową. Wierzę bowiem, że tylko poprzez interdyscyplinarny dialog – oparty na zaufaniu, empatii i poszanowaniu różnorodności – możemy tworzyć zrównoważone i społecznie odpowiedzialne technologie związane z ludzką (nie)śmiertelnością. Moja praca doktorska (napisana w języku polskim) jest dostępna tutaj. W 2023 roku praca ta została wyróżniona w XI edycji Konkursu im. Inki Brodzkiej-Wald na najlepszą pracę doktorską dotyczącą współczesności z dziedziny humanistyki, a w 2024 zostałam finalistą konkursu organizowanego przez Narodowe Centrum Kultury na najlepszą pracę doktorska obronioną między 2021-2023 w dziedzinie kultury.
Praca ta, zatytułowana Nieśmiertelność. Technokulturowe strategie współczesności, ukazała się w lutym 2026 roku w formie książki nakładem wydawnictwa Universitas.
Międzykulturowe podejście do cyfrowej nieśmiertelności
Od 2024 roku prowadzę na Uniwersytecie w Cambridge projekt badawczy Wyobrażenia nieśmiertelności w dobie sztucznej inteligencji: analiza międzykulturowa.
Wraz z rosnącym zainteresowaniem cyfrową nieśmiertelnością zaczęłam bowiem dostrzegać niepokojący trend: technologie cyfrowego przedłużania życia coraz częściej przedstawiane są (głównie przez samych twórców) jako uniwersalne rozwiązanie problemu śmierci i żałoby. U podstaw projektu Wyobrażenia nieśmiertelności… leży założenie, że choć śmierć i nieśmiertelność mają charakter uniwersalny, to sposoby ich rozumienia i przeżywania są głęboko zakorzenione kulturowo. Innymi słowy, doświadczenie (nie)śmiertelności jest wspólne wszystkim ludziom, ale znaczenia, jakie im przypisujemy, są kształtowane przez wiele czynników społecznych, kulturowych, a nawet ekonomicznych. Dlatego też, w ramach projektu stawiam pytanie o to, jak osoby z różnych kontekstów kulturowych – w szczególności spoza Zachodu – postrzegają projekty cyfrowej nieśmiertelności, oraz jakie alternatywne sposoby myślenia o nieśmiertelności w dobie AI wyłaniają się w różnych częściach świata.
Więcej o projekcie można znaleźć w dedykowanej zakładce AI2050; opowiadałam także o swoich planach badawczych w Community Perspective – serii przygotowanej przez Schmidt Sciences.
Odpowiedzialny design w przemyśle cyfrowego życia po śmierci
Ta linia badań, prowadzona z doktorem Tomaszem Hollankiem, dotyczy odpowiedzialnego designu w obszarze projektowania pośmiertnej aktywności ze szczególnym uwzględnieniem tzw. griefbots, deadbots i postmortem avatars.
W artykule opublikowany w „Philosophy and Technology” przedstawiamy trzy scenariusze fikcyjnych firm, by pokazać, z jakimi zagrożeniami ich pojawienie się na rynku może się wiązać. Nasze rekomendacje dotyczące projektowania w tym obszarze to m.in.: ograniczenia wiekowe w dostępie do griefbotów, rozwój i wdrożenie protokołów „usuwania” griefbotów, czy zasada wspólnej zgody, która obejmuje zarówno grupę tzw. „data donors” jak i „data interactants”. Artykuł spotkał się z dużym międzynarodowym zainteresowaniem medialnym. Pisali o nas lub przeprowadzali z nami wywiady m.in. The Times, BBC World News, The Guardian, Daily Mail, Science News, The Independent, France24, TRT World i wiele mediów nie-anglojęzycznych, w tym media w Korei, Brazylii, Iranie, Hiszpanii, Egipcie, Niemczech, Chorwacji, Madrycie i Indiach.
Artukuł ten, okazał się też najczęściej pobieranym artykułem w „Philosophy and Technolgy” w 2024 roku.
Liderzy cyfrowego życia po śmierci: profesjonalizacja
Od momentu, gdy termin „przemysł cyfrowego życia po śmierci” (DAI) został ukuty w 2017 roku przez Carla Öhmana i Luciano Floridiego, uwaga badawcza koncentrowała się głównie na ustaleniu ram etycznych dla tej branży. Dyskusje badaczy skupiły się głównie na komodyfikacji, komercjalizacji i prywatyzacji naszej obecności pośmiertnej w DAI, jednak niewiele uwagi poświęcono, innemu, istotnemu elementowi: profesjonalizacji.
Profesjonalizację obszaru cyfrowego życia po śmierci ujmuję jako formę innowacji społecznej, która może przyczyniać się do instytucjonalizacji standardów etycznych oraz do redefinicji norm związanych z zarządzaniem cyfrowym dziedzictwem pośmiertnym. Proces profesjonalizacji otwiera przestrzeń dla włączania takich wartości jak troska, odpowiedzialność i zrównoważony rozwój. Czerpiąc inspirację z istniejących ról, takich jak „menedżerowie cyfrowej śmierci”, „cyfrowi balsamiści” i „konsultanci do spraw cyfrowego życia po śmierci”, postuluję rozwój nowej grupy profesjonalistów, zbiorczo określanej jako „liderzy cyfrowego życia po śmierci”.
Artykuły zatytułowany „Professionalization as a social innovation in the digital afterlife industry” został opublikowany w czasopiśmie „Mortality”.