„After Life”, co sugeruje zawarta w tytule gra słowna, nie fantazjuje o możliwych wymiarach życia pozagrobowego, ale pyta o to, jakie życie – całkowicie ziemskie i doczesne – możliwe jest po stracie bliskiej osoby.
Gdy w 2004 w akademiku na Harvardzie młody Mark Zuckerberg dopisywał ostatnie linijki kodu programu, który miał łączyć ludzi, Zuckerberg nie aspirował raczej do połączenia z „duchami” zmarłych. Tymczasem po kilkunastu latach Facebook stał się nieoczekiwanie największym cmentarzem w sieci, a prognozy naukowców z Oxford Internet Institute pokazują, że, jeśli obecny trend rozwoju Facebooka się utrzyma, to do końca obecnego stulecia liczba osób zmarłych przewyższy liczbę osób żyjących
Ostatnie dwie dekady to wielki wzrost zainteresowania strategiami technologicznego unieśmiertelnia. Temat szczególnie chętnie podejmują media, prześcigając się w chwytliwych, choć nierzadko mylących tytułach. W dzisiejszym artykule chciałabym odnieść się do najczęściej powtarzanych w debacie publicznej opinii, komentarzy i prognoz – niektóre bowiem wymagają weryfikacji, sprostowania lub dodatkowego komentarza. By medialny „hype” na nieśmiertelność nie przesłaniał merytorycznej i spokojnej rozmowy przyjrzyjmy się 9 mitom i faktom związanych z cyfrową nieśmiertelnością.
„W XXI wieku ludzie prawdopodobnie podejmą poważną próbę osiągnięcia nieśmiertelności”1 – diagnozuje w książce Homo Deus. Krótka historia jutra izraelski historyk Yuval Noah Harari. Nieśmiertelność według prognoz Harariego staje się zasadniczym punktem „nowej agendy ludzkości”, wyzwaniem, czy wręcz zadaniem do wykonania w nowym stuleciu. I choć Harari używa określenia „my, ludzkość” tak naprawdę wzmożoną ofensywę wobec śmierci prowadzi Zachód, lub szerzej tzw. Globalna Północ silnie zorientowana na technologiczny, naukowy i ekonomiczny rozwój oraz ekspansję.